for lit.ge
თუ ამ პოსტს მრევლი კითხულობს – ჩემს ანათემაზე გადაცემას ნუ იჩქარებთ. თუ ამ პოსტს ათეისტები კითხულობთ – აპლოდისმენტებით ხელისგულებს ნუ გადაიტყავებთ.
არა, ეს ის ნამდვილად არაა, რაც იფიქრეთ.
კინომანებო, თქვენ უკვე ყველაფერს მიხვდით.
მახსოვს, რამდენიმე თვის წინ, ჩემს ერთ მეგობარს ირონიანარევი გულწრფელობით ვუთხარი, ნეკროლოგისტი გამხდარხარ მეთქი. მაშინ არ მიფიქრია, რომ ერთ დღეს დავჯდებოდი და მსგავს პოსტს დავწერდი და მით უმეტეს არ მიფიქრია, რომ ნიცშეს გადავწვდებოდი, თუნდაც იუმორისტულ ჭრილში. დღის ბოლომდე ალბათ ყველა, ვისაც წერა არ ეზარება ან ვისაც უბრალოდ დავალებული აქვს, დაჯდება და დაწერს, რომ წუხელ თეო ანგელოპულოსი გარდაიცვალა. ვისაც ევალება – ნიუსის სახით დაწერს, ვისაც არ ეზარება – SOPA-ს გადარჩენილ ვიკის მიაკითხავს და შედარებით ვრცლად დაწერს. ამ ნაწერებს შემდეგ უამრავი ადამიანი ნახავს, რომელთაგან მცირე ნაწილისთვის ეს სიახლე გუშინდელი იქნება (და გუშინდელი ნიუსი სიახელე აღარაა, როგორც ცნობილია), ვიღაცისთვის გულდასაწყვეტი მოულოდნელობა, დიდი ნაწილისთვის უბრალოდ – სულ ერთი და მხოლოდ რამდენიმესთვის – შოკისმომგვრელი ფაქტი.
მაშ ასე, წუხელ ღმერთი გარდაიცვალა*. (* დუმბაძის არ იყოს, მე ყველგან, სადაც დამჭირდება ღმერთს ვიტყვი და თქვენ თეო იგულისხმეთ). ღმერთის შექმნილი მე პირველად 14 წლის წინ ვიხილე. როგორც ეს ხშირად ხდება ხოლმე, გზები ირიბია და მეც მასთან მისასვლელად, შუამავალი დამჭირდა. შუამავალი გუერა იყო, რომლითაც მაშინ გატაცებული ვიყავი და მასზე ინფორმაციას შეძლებისდაგვარად ხელიდან არ ვუშვებდი. კინო კი ყოველთვის მიყვარდა. ასე მაპოვნინა გუერამ ღმერთი, რომლის ამბებიდან‘პეიზაჟი ნისლში’ ყველაზე მეტად მიყვარს.
‘პეიზაჟი ნისლში’ მისი არც პირველი და არც უკანსკნელი ფილმია. ისიც ისეთივე მშვიდია, როგორც მისი ყველა სხვა ფილმი, ყველაფერი ზედმეტისგან თავისუფალი და მარტივი სიუჟეტის. იმდენად მარტივი, რომ მხოლოდ აღწერას თუ ნახავთ, შესაძლოა ნახვის სურვილით არც აენთოთ, მაგრამ ამბები ტყუილად არ მიხსენებია. ღმერთი ყვება ისტორიას. ყველა თავის ფილმში, ზის და მშვიდად ყვება. ისე გასაგებად, რომ თინეიჯერსაც კი ესმის, მთელი მისი მეამბოხე და ბობოქარი ხასიათის მიუხედავად. ფილმის გარჩევას არ დავიწყებ, არასათანადო კომპეტენციის გამო. მე მხოლოდ მაყურებელი ვიყავი მაშინაც, როდესაც პირველად ვნახე მისი ფილმი და ახლაც, როდესაც საიდანღაც ჩამსემის ფრაზა მონოლოგიდან: ‘რა გრძელია გზა გერმანიამდე’.
პირველ ფილმი 33 წლის ასაკში გადაუღია. ჩემი საყვარელი ფილმი კი ოცი წლის შემდეგ. ამ ფილმში არის სცენა, რომელიც თითქმის ოთხი წუთი გრძელდება და რომელშიც ორმოცამდე მოტოციკლისტი ჩანს. მისტიკაზე არაფერს ვიტყვი და არც სულელურ წინათგრძნობაზე, უბრალოდ საინტერესო მომენტია, თუმცა ვისაც გინდათ, შეგიძლიათ დაიჯეროთ, რომ ღმერთმა იწინასწარმეტყველა 
.
თეოდოროს ანგელოპულოსის ანგარიშზე ერთი მოკლემეტრაჟიანი (1968 წ.) და თოთხმეტი სრულმეტრაჟიანი (1970-2012წ.წ) ფილმია. ჯილდოთა რაოდენობა კი – 40. მსუბუქად რომ ვთქვათ, შთამბეჭდავია, კრიტიკოსების კეთილგანწყობით და ყურადღებით განებვრებული ბერძენი ღმერთის შესახებ ამბობენ, რომ მისი სტილი განსაკუთრებულია. განსაკუთრებულად ნელი, შეიძლება ასეც ითქვას. 80 კადრი 4 საათიანი ფილმისთვის, ამ სტილის ძალიან კარგი მაგალითია. რეჟისორის პირადი ცხოვრების შესახებ ინფორმაცია თითქმის არსად იძებნება და მისი პორტრეტი ისევ კინოფირზეა მოსანახი. 1998 წელს, გიდეონ ბახმანისთვის მიცემულ ინტერვიუში ანგელოპულოსი ამბობს ჩემთვის საინტერესო ფრაზას: ‘მე მათ რიცხვს ვეკუთვნი, ვინც მუდამ ყოყმანობს, ვისაც მუდამ ეჭვი აქვს. მაშინაც კი, როდესაც ფილმი დასრულებულია, მე ისევ ვეძებ და ვერ ვწყვეტ ძიებას’. რაც არ უნდა ბანალური იყოს, ღმერთები არასდროს არიან დარწმუნებული საკუთარი ქმნილების სრულყოფილებაში, და ასეც კვდებიან, ქუჩაში, გამთენიისას, მორიგი ქმნილებისკენ მიმავალნი.
გერმანიამდე გზა არც ისე გრძელია, ღმერთო. ზღვა კი ახლა, ალბათ, ღელავს.
Like this:
5 bloggers like this post.
). ახლა არ ვილაპარაკებ არც ფრანკფურტზე და არც ლაიფციგზე და უბრალოდ ერთ ძალიან მოკლე წერილს გაჩვენებთ, რომელიც რამდენიმე წუთის წინ საკუთარი ნიკონით გადავიღე და კომპში შევაგდე.
